باب دوم : در آنچه وارد شده در مذمّت دنيا بدان كه دنيا دشمن خدا و دشمن اولياى خدا و دشمن دشمنان خداست : امّا دشمنى آن با خدا آن است كه راهزن بندگان خداست . و از براى اين است كه از زمانى كه آفريده شده خداىْ نظر لطف به آن نكرده . و امّا دشمنى آن با اوليا آن است كه به زينتى كه دارد خود را زينت داده و به شكفتگى و برترى « 1 » ظاهرى كه دارد ايشان را غمگين ساخته تا آنكه تلخى صبر را در مفارقت آن چشيده‌اند . و امّا دشمنى آن با دشمنانِ خدا آن است كه به مكر و حيله‌اى كه دارد ايشان را واگذاشته است و صيد نموده است ايشان را به دامى كه دارد تا آنكه تكيه بر دنيا نموده اعتماد به آن كرده‌اند . و واگذاشته است ايشان را در وقتى به آن محتاجتر بودند . و چيده‌اند از درخت دنيا ميوهء حسرتى را كه جگرها در نزد آن پاره پاره مىشود و بعد از آن محروم ساخته است ايشان را از سعادت ابدى . و ايشان از فراق آن حسرت مىخورند و از مكرهاى آن استغاثه مىنمايند و كسى به فرياد ايشان نمىرسد ، و در جهنّم به ايشان گفته خواهد شد : خوار باشيد در آتش و سخن مگوييد . و اينها آن جماعتند كه خريده‌اند دنيا را و آخرت را به عوض داده‌اند و عذاب از ايشان تخفيف نخواهد يافت و كسى يارى ايشان را نخواهد كرد . و آيات قرآنى كه وارد شده است در مذمّت دنيا بسيار است و بيشتر قرآن مشتمل است بر مذمّت دنيا و گردانيدن مردم از آن و بر دعوت ايشان به آخرت ، بلكه مقصود از فرستادن پيغمبران مذمّت دنياست و فرستاده نشده‌اند مگر از براى اين . و از بس كه ظاهر است احتياج به استشهاد آيات قرآن « 2 » نيست . و امّا ايراد بعضى از اخبار مىكنيم تا نمونه‌اى باشد ازآنچه از اخبار بىشمار ترك كرده‌ايم .

--> ( 1 ) . برترى / a سرزيرى . ( 2 ) . قرآن / a قرآنى .